Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
Strony WWWSerwery VPSDomenyHostingDarmowy Hosting CBA.pl

2014/2015 NR 3 - ROBERT KORZENIOWSKI

51   52   53

Robert Korzeniowski urodził się 30 lipca 1968r. w Lubaczowie. Przygodę ze sportem rozpoczął od półtorarocznego okresu trenowania dżudo, który porzucił na rzecz lekkiej atletyki. W 1990 na Mistrzostwach Europy w Splicie zajął czwarte miejsce, dzięki któremu postanowił zająć się sportem w pełni zawodowo. Wiosną 1991 wyjechał do Francji, gdzie przygotowywał się do Igrzysk Olimpijskich w Barcelonie. Po raz pierwszy na najwyższym stopniu podium podczas IO stanął w Atlancie w 1996 po chodzie na 50 km. Największy sukces nadszedł na następnej olimpiadzie, gdzie w Sydney zdobył dwa krążki z najcenniejszego kruszcu. Karierę zakończył w 2004 roku po zdobyciu kolejnego złota na igrzyskach w Atenach. Robert Korzeniowski jest jedynym Polakiem, który ma na swoim koncie cztery złote medale olimpijskie zdobyte w konkurencjach indywidualnych i trzeci polski sportowiec, który zdobył na tych samych igrzyskach dwa mistrzowskie tytuły.

Najważniejsze osiągnięcia:

Igrzyska olimpijskie
Atlanta 1996 – złoty medal, chód na 50 km (3:43.30)
Sydney 2000 – złoty medal, chód na 20 km (1:18.59)
Sydney 2000 – złoty medal, chód na 50 km (3:42.22)
Ateny 2004 – złoty medal, chód na 50 km (3:38.46)

Mistrzostwa świata
Göteborg 1995 - brązowy medal, chód na 50 km (3:45.57)
Ateny 1997 - złoty medal, chód na 50 km (3:44.46)
Edmonton 2001 - złoty medal, chód na 50 km (3:42.08)
Paryż 2003 - złoty medal, chód na 50 km (3:36.03)

Mistrzostwa Europy
Split 1990 - 4. miejsce, chód na 20 km (1:23.47)
Helsinki 1994 - 5. miejsce, chód na 50 km (3:45.57)
Budapeszt 1998 - złoty medal, chód na 50 km (3:43.51)
Monachium 2002 - złoty medal, chód na 50 km (3:36.39)

Halowe mistrzostwa świata
Toronto 1993 - srebrny medal, chód na 5000 m (18:35.91)

Franek ZATYKA
2F

2014/2015 NR 2 - TADEUSZ ŚLUSARSKI i WŁADYSŁAW KOMAR

51   52

Tadeusz Ślusarski urodził się 19 maja 1950 r. w Żarach w robotniczej rodzinie. Syn Ignacego i Cecylii Grzmil rozpoczął swoją przygodę z sportem już w szkole podstawowej, gdzie reprezentował ją w czworoboju.
Ukończył Technikum Samochodowe w 1969 r. oraz AWF w Poznaniu w roku 1978. Dzięki wspaniałym warunkom fizycznym mógł uprawiać każdy sport, lecz wybrał skok o tyczce. Podczas Małego Memoriału Janusza Kusocińskiego w Poznaniu wypatrzył go trener kadry narodowej Andrzej Krzesiński, który zaprosił go do Warszawy. Młody zawodnik ochoczo zabrał się do pracy i już po kilku latach wraz z min. Władysławem Kozakiewiczem był czołowym zawodnikiem w Polsce i na świecie.

Na igrzyskach w Montrealu w 1976 r. zdobył złoty medal mimo pasma kontuzji, a 4 lata później także srebro w Moskwie (słynny gest Kozakiewicza). Później nigdy nie wrócił do tak wspaniałej dyspozycji. Był dwukrotnym halowym mistrzem Europy i pięciokrotnym mistrzem Polski. Jego życiowy rekord to 5 metrów i 71 centymetrów.

53   54

Władysław Komar urodził się 11 kwietnia 1940 roku w Kownie. Syn polskiego szlachcica, zabitego za wspomaganie wileńskiej Armii Krajowej podczas wojny. Przez sprzyjających hitlerowcom mieszkańców Litwy został zakopany żywcem. Komar przeżył wojnę, wychowany w prowadzonym przez siostry zakonne sierocińcu w Puszczykowie. Przygodę ze sportem rozpoczął od ... boksu, lecz w 1959 r. pod okiem trenera Sławomira Zieleniewskiego rozpoczął treningi w rzucie młotem.

Władysław Komar był trzykrotnym olimpijczykiem: Tokio 1964, Meksyk 1968, Monachium 1972. Zdobył dwa brązowe medale na mistrzostwach Europy w Budapeszcie 1966 i Helsinkach 1971 oraz pięć na halowych mistrzostwach Europy. Był 14-krotnym mistrzem i 16-krotnym rekordzistą Polski. Jego życiowy rekord w pchnięciu kulą - 21 metrów i 19 centymetrów do dziś jest nieosiągalny dla wielu zawodników.

Obok boksu i lekkiej atletyki uprawiał wyczynowo także rugby (mistrzostwo Polski). Po zakończeniu kariery sportowej został aktorem, a także bez powodzenia kandydował do Sejmu. Obaj olimpijczycy zginęli w wypadku samochodowym pod Przybiernowem 17 sierpnia 1998 r., podczas powrotu z Międzyzdrojów. Trzecią ofiarą wypadku był prowadzący drugi samochód Jarosław Marzec, reprezentant Polski w biegu na 400 m. W miejscu gdzie rozbił się samochód Komara i Ślusarskiego ustawiono pomnik pamięci wybitnych sportowców. Zostali pochowani na Powązkach, obok siebie. Nagrobek wykonał znany rzeźbiarz Andrzej Renes. Przedstawia on pękniętą płytę stadionu, symbolizującą przerwany życiorys lekkoatletów.

Franek ZATYKA
2F

2014/2015 NR 1 - HUBERT WAGNER I REPREZENTACJA SIATKARZY

51  52

Pełni nadziei po wcześniejszym zwycięstwie na mistrzostwach świata w Meksyku polscy siatkarze wyjechali na olimpiadę do Montrealu. Trenowani przez Huberta Wagnera – 35-letniego szkoleniowca z wielkimi ambicjami wspięli się na wyżyny swych możliwości i dzięki tygodniom ciężkiej pracy w czasie zgrupowań kadry wywalczyli upragnione złoto. Swoją drogę do tytułu mistrzów olimpijskich reprezentanci Polski rozpoczęli od zwycięstwa w meczu z Koreą Południową w pięciu setach. Następnie nasza kadra wygrała z niezwykle silną drużyną Kuby, wygrywając tie-breaka. W drodze do finału nie stanęła nawet reprezentacja Czechosłowacji, pokonana znów w pięciu setach. Rywalem Polski w finale okazał się niepokonany zespół ZSRR (Rosjanie przez cały turniej nie stracili nawet seta!), będąca oczywiście faworytem.

Kadrę na ten mecz stanowili:
53• Wiesław Gawłowski „Mały”
• Edward Skorek „Szabla”
• Mirosław Rybaczewski „Ryba”
• Tomasz Wójtowicz
• Włodzimierz Stefański
• Ryszard Bosek „Bubu”
• Marek Karbarz
• Zbigniew Zarzycki
• Zbigniew Lubiejewski
• Lech Lasko
• Bronisław Bebel
• Włodzimierz Sadalski.

W pierwszym secie Polska prowadziła, lecz Związek Radziecki wygrał 15:11. Nasi reprezentanci odrobili jednak straty w następnej partii, gdzie zwyciężyli 15:13. Następne sety to horror dla fanów obu zespołów. Najpierw ZSRR wyszli na prowadzenie w całym spotkaniu, a w czwartej mogło nawet zakończyć ten mecz na swoją korzyść. Właśnie wtedy najbardziej przydały się tygodnie ciężkiej pracy i litry wylanego potu. Polacy obronili piłkę meczową i wygrali następnego seta do 7. Tym samym zapewnili sobie tytuł mistrzów olimpijskich i miejsce w panteonie gwiazd polskiego sportu.

Dla fanów piłki siatkowej ten mecz rozegrany 30 lipca 1976r. w Montrealu był najsłynniejszym meczem w historii tego sportu w Polsce oraz jednym z najbardziej emocjonujących na świecie.


FRANEK ZATYKA
2F